چقدر خوبه که گاهی وقتی سعی میکنم بانمک باشم، اطرافیانم انقدر جدی هستند که حتی لبخند هم نمی زنند. عادت شوخی کردن رو ترک نکنم. شاید یکی دیگه بخنده و خوشحال بشه.

چقدر خوبه که وقتی سوار تاکسی میشم و سلام میکنم و همراه با پرداخت کرایه میگم: بفرمایید. اما در عوض راننده بدون اینکه جواب سلامم رو بده پولو ازم بگیره. من موقع پیاده شدن ازش تشکر کنم. که اگر تشکر نکنم شاید فرهنگ تشکر رو فراموش کنم و یک روزی از یه راننده خوش اخلاق تشکر نکنم.

چقدر خوبه که وقتی چندین نفر از دوستام سر نهار و یا بوفه در دانشگاه بهم بدهکار هستند و مدتهاست شماره ی کارتم رو گرفتند و قراره پولم رو واریز کنند. اگر دوستی نیاز به کمک داشت. مثلا کیف پول‌ش رو جا گذاشته بود. با روی خوش و فال نیک کمکش کنم. شاید این دوستم بد قول نبود و یک روزی به من کمک کرد.