از کودکیم تا به حال، هزاران نفر، هزاران بار بهم توصیه کردن، قدر فلان موقعیتم رو بدونم. ولی به اینکه چجوری قدرشو بدونم و در آینده حسرت گذشته رو نخورم اشاره ای نکردند. از نظرم این موضوع غیر ممکن هست. دلیلش هم حس بی نهایت طلبی انسانه.

به عنوان مثال، شخصی که تا مقطع کارشناسی درس خونده. در آینده ممکنه دچار پشیمانی بشه که چرا تا کارشناسی ارشد نخوندم. همینطور کسی که میزان تحصیلاتش تا مقطع کارشناسی ارشد هست، ممکنه پشیمون بشه که چرا تا دکترا نخوندم و یا و… تقریبا میشه گفت که ثروتمون با میزان تلاشمون رابطه ی مستقیم داره. ولی خوشبختی، نتیجه ی آرامشه. انسان نه با ثروت به آرامش میرسه و نه با فقر.


شخصی تو یه جمعی گفت؛ قدر پدر مادرتون رو بدونید. روزی میرسه دلتون میخواد فقط یک لحظه بهشون زل بزنید و نگاهشون کنید. وقتی این جمله رو شنیدم بغضم گرفت.. چند روزی هست که دنبال چاره ای ام که هرگز حسرت این یه مورد رو نخورم. رفتارم نسبت به قبل بهتر شده و حرف گوش کن تر شدم. ولی این برای من کافی نیست. اینکه هنوز دستم تو جیبه خودم نمیره و خرج دوا و درمانم که این روزها سر به فلک کشیده (دیسک کمر) و همینطور خرج دانشگاه و باشگاه ام به عهده ی خودم نیست، به کنار… دیسک و آرتروز شدید مادرم و مرض قند و ضعیف شدن چشم پدرم، عذابم میده…

پ.ن: تنها 110 ثانیه وقت بگذارید و این فیلم کوتاه بسیار زیبا رو ببینید.