میگن: “بدون کار سخت هیچ چیز رشد نمیکنه. جز علف هرز”

این جمله کاملاً برام قابل هضمه. حتی چندین بار تجربه کردم. اما نمیدونم چرا برای هدفی که تو سرم دارم، کوششی نمیکنم.

شکر خدا روزگار بدی ندارم. نه افسرده ام از اینی که هستم و نه دلم میخواد به عقب برگردم. اما گاهی اوقات نصف شب از خواب بیدار میشم و از کارهایی که باید میکردم و نکردم. و از کار هایی که نباید میکردم و کردم با خدا درد و دل میکنم. خدا هم چه صبورانه به حرفام گوش میده و هیچ نمیگه.شایدم من نمیشنوم..

من فکر میکنم خود خدا منو از قعر خواب بیدار میکنه تا کمی به کارهام بیاندیشم. هرچند کوتاه.